Festado de la Zamenhof Tago

Istanbulo estas grandega urbo. Ĉijare kadre de Zamenhof Tago ni faris du prezentojn al neesperantistoj en du apartaj lokoj en Istanbulo :

1) En la 12-a de decembro en la prezento en Şişli distrikto partoprenis nur unu neesperantisto.
2) En la 13-a de decembro en la prezento en Unkapanı distrikto partoprenis ok neesperantistoj.

Do, ni entute atingis naŭ (9) neesperantistojn. Bedaŭrinde, ke pasintjare estis pli da partoprenantoj.

En ambaŭ kunvenoj ni faris la jenajn prezentojn:

1) “Kio estas Esperanto
2) “Enkonduka kurso al Esperanto” surbaze de la 16 reguloj de la Unua Libro. Jen ligilo por la prezento:
https://esperantoturkiye.wordpress.com/2017/11/22/dilin-16-kurali-uzerinden-hizli-bir-esperanto-kursu/

En ambaŭ tagoj la intereso de la partoprenantoj estis sufiĉe alta.

Ni dankas al Fatma Eroğlan por la organizado de la du ejoj kaj Alp Kaan Aksu por la desegno de la afiŝoj.

Afiŝita en Türkiye-Turkujo | 1 komento

Zamenhofa tago

Bonvolu plusendi al viaj landaj kaj lokaj listoj
===============================================

Pro peto de la estrarano pri informado, kiu ĵus revenis el Pekino kaj klopodos dum la venontaj tagoj rekapti sian normalan labor-ritmon, mi nun dissendas ĉi tiun ‘Saluton de UEA okaze de la 160-a dat-reveno de L. L. Zamenhof kaj inviton festi ĝin’ kaj du afiŝetojn, kiujn vi eventuale povos uzi.

Ludoviko Lazaro Zamenhof naskiĝis antaŭ 160 jaroj.Li iniciatis la internacian lingvon Esperanto ne ĉar li interesiĝis pri lingvoj, sed ĉar li interesiĝis pri paco. Kaj paco povas ekzisti kaj daŭri nur se ĝi baziĝas sur justeco kaj egaleco inter homoj, hom-grupoj, kaj popoloj.

Surbaze de ĉi tiuj valoroj la internacia lingvo Esperanto travivis unu el la plej sangaj jarcentoj de la homa historio, la 20-an, kaj ankoraŭ luktas por ĝeneraligi tiujn valorojn.

Fakte la mondo en la lastaj 160 jaroj kerne ne ŝanĝiĝis. Maltoleremo kaj perforto, deziro regi aliajn popolojn kaj perfido al sia grupo por ricevi avantaĝojn de la regantoj estas tre nuntempaj problemoj. Tio bedaŭrinde ofte prenas la formon de milito kun amasa mortigado de homoj aŭ de trudataj ekonomiaj limigoj, alivorte de trudata ekonomia malprogreso de la trafitaj landoj.

Religioj, kies kunlaboron Zamenhof alvokis dum la tuta vivo, nun estas uzataj kiel ilo por dividi kaj militigi inter si homojn.

Ĉu ni devas akcepti ĉi tiun situacion? Ĉu ni devas pensi, ke per la inteligentaj telefonoj komenciĝis nova epoko, nova civilizo, nova mondo?

Ne, ni ne devas kaj ne povas, kaj ni devas serĉi aliancanojn por vere plibonigi la mondon en la kampoj de paco, ekonomio, kulturo kaj homa feliĉo.

Se ni rigardas ĉirkaŭ ni, nur la Organizaĵo de Unuiĝintaj Nacioj emus fari ion tian, ekzemple per siaj 17 celoj pri daŭripova eoluigo. Tiu organizaĵo, kiu ĉi-jare festas sian 75-an jariĝon, neniam atingos tiujn celojn, se ĝi restas kaptita de registaroj, kiuj vorte laŭdas tiujn celojn kaj fakte melhelpas la atingon de ili. Estos necese apogiĝi sur la kelkaj progresemaj registaroj en la mondo kaj sur la homoj, kiuj deziras pacon, progreson kaj feliĉon.

Estas tempo por UN aŭskulti la homojn kaj fari siajn la idealojn de L.L.Zamenhof. Ili estas pli aktuale gravaj ol iam ajn antaŭe. Ne hazarde UEA, la monda organizaĵo de la parolantoj de Esperanto dediĉas al tiu temo sian mondan kongreson en Montrealo en 2020: “UN 75-jara: Dialogo kaj interkompreniĝo en ŝanĝiĝanta mondo.”

Festu la zamenhofan tagon kaj poste subtenu la provojn plibonigi la mondon fare de la Esperanto-movado kaj de UN.

Renato Corsetti

Afiŝita en KOMISIONO | Lasi respondon

4-a Nokto

Kiam estis la kvara nokto, Dunjazad petis ŝin fini la rakonton, se ŝi ne estas dormema kaj do ŝi daŭrigis:

Mi aŭdis, ho bonŝanca reĝo, ke kiam la fiŝkaptisto sciigis la ifriton, ke li ne kredos je li, ĝis kiam li vidos tion propraokule, tremo trakuris la ifriton kaj li fariĝis nubo de fumo ŝvebanta super la maro. Tiam la fumo densiĝis kaj eniris la botelon iom post iom, ĝis ĝi estis entute en ĝi. Rapide la fiŝkaptisto prenis la kupran ŝtopilon kun la enskribo kaj metis ĝin sur la malfermaĵon de la botelo. Li ekriis al la ifrito: “Demandu min, kiel vi volas morti. Je Dio, mi forĵetos vin en la maron kaj tiam mi konstruos domon por mi en ĉi tiu loko, por ke mi haltigu ĉiujn, kiuj venos ĉi tie por fiŝkaptado dirante al ilin, ke estas ifrito ĉi tie, kiu donas, al iu ajn kiu, alportos lin el la maro, elekton, pri kiel li volas esti mortigita.”

Kiam la ifrito aŭdis tion kaj trovis sin malliberigita en la botelo, li strebis eliri sed ne povis, ĉar li estis malhelpata de la sigelo de Salomono, kaj li komprenis, ke la fiŝkaptisto trompis lin. “Mi nur ŝercis,” li diris al la fiŝkaptisto, kiu respondis: “Vi mensogas, vi la plej malestiminda, malbona kaj sensignifa el la ifritoj,” kaj li prenis la botelon. “Ne, ne,” ekkriis la ifrito, sed la fiŝkaptisto diris: “Jes, jes”, ĉe kio la ifrito petis lin milde kaj humile, kion li intencis fari kun li. “Mi intencas ĵeti vin en la maron,” la fiŝkaptisto diris al li. “Vi eble estis tie por mil okcent jarojn, sed mi vidos vin, ke vi restu tie ĝis la Lasta Trumpet-sono (1). Ĉu mi ne diris: ‘Indulgu min, kaj Dio indulgu vin, kaj ne mortigu min, kaj Dio ne submetu vin en la povon de tiu, kiu mortigos vin? Sed vi rifuzis kaj agis perfide al mi. Dio jam metis vin en mian povon kaj mi faros la samon por vi. “Malfermu la botelon,” petegis la ifrito, “do ke mi povu fari al vi la bonon.” “Damninda mensogulo,” diris la fiŝkaptisto. “Vi kaj mi estas kiel la veziro de Reĝo Junan kaj Duban la saĝulo.” “Kiu estas iliaj rakonto?” demandis la ifrito, kaj la fiŝkaptisto respondis:

Vi, ifrtio, devas scii, ke iam en la malnova tempo en la lando de Ruman (2) estis reĝo nomata Junan en la urbo de Fars. Li estis riĉa kaj digna viro kun trupoj kaj gardistoj de ĉiuj rasoj, sed li estis ankaŭ leprulo, kiu prenis medikamentojn de diversaj specoj kaj uzis ungventojn, sed lian malsanon kuracistoj kaj kleruloj ne estis kapablaj kuraci.

Estis maljuna kuracisto konata kiel Duban la saĝulo, kiu estis studinta la librojn de la grekoj, la persoj, la araboj kaj la sirianoj. Li estis majstro de medicino kaj de astronomio kaj estis sperta pri la fundamentaj principoj de sia temo, kun scio pri tio, kio estis utila kaj kio estis malutila. Li konis la herbojn kaj plantojn, tiujn, kiuj estis malhelpaj kaj tiujn, kiuj estis helpaj, kaj mastrumis filozofion, kune kun ĉiujn branĉojn de medicino kaj aliaj sciencoj. Kiam tiu viro alvenis al la urbo, ene de kelkaj tagoj li aŭdis ke la reĝo suferadis pro lepro kaj ke neniu kuracisto aŭ alia klera homo estis kapabla lin sanigi. Li pasigis la nokton pensante pri la problemo, kaj kiam la suno leviĝis li surmetis sian plej brilan veston kaj iris al la reĝo, kisis la teron antaŭ li kaj elokvente parolis pri la daŭrigo de lia gloro kaj feliĉo. Post prezentado de si, li daŭrigis: “Mi aŭdis, via reĝa moŝto, pri la malsano, kiu afliktas vin kaj ke, kvankam vi estas traktita de multaj kuracistoj, ili estis nekapablaj forigi ĝin. Mi resanigos vin sen doni al vi ajnan medikamenton por trinki aŭ apliki ajnan ungventon.

Junan miris aŭdi tion, kion Duban devis diri kaj demandis kiel li farus tion, promesante riĉigi lin kaj liajn infanojn.”’Mi duŝos favorojn sur vin,” li diris, “kaj donu al vi ĉiujn viajn dezirojn, prenante vin kiel kunulon, grandan helpanton kaj karan amikon.” Li tiam prezentis al Duban tunikon de honoro kaj traktis lin per favoro, antaŭ ol demandi: “Ĉu vi vere kuracos mian lepron sen medikamentoj aŭ ungventoj? Duban certigis ke li kuracos la regon tiel, kaj la mirigita reĝo demandis kiam tio okazos, instigante lin esti rapida. “Aŭdi estas obei,” respondis Duban, promesante fari tion tuj en la sekvanta tago.

Duban tiam revenis al la urbo, kie li luis domon en kiu li deponis siajn librojn, medikamentojn kaj drogojn. Li prenis iom el la lastaj kaj metis ilin en polo-bastonon, por kiu li faris tenilon, kaj uzis sian lertecon por desegni pilkon. La sekvan tagon, post kiam li finis tion, li iris en la ĉeesto de la reĝo, kisis la teron antaŭ li, kaj sciigis al li eliri al la polo kampon por ludi. La reĝo estis akompanita de la emiroj, ĉambelanoj, veziroj kaj ŝtataj funkciuloj, kaj antaŭ ol li prenis sian sidlokon sur la kampo, Duban alproksimiĝis al li kaj transdonis al li la bastonon. “Prenu ĉi tion,” li diris. ”Tenu ĝin ĉi tiel kaj kiam vi rajdas sur la kampon, trafu la pilkon per plena svingo ĝis la palmo de via mano komencos ŝviti, kune kun la resto de via korpo. La drogo tiam eniros tra via palmo kaj disvastiĝos tra la resto de vi. Kiam vi finos kaj la drogo estos penetrinta, reiru al via palaco, lavu vin en la banejoj kaj iru dormi, ĉar vi estos resanigita. Tio estas ĉio.”

Je tio, la reĝo prenis la bastonon el li kaj ekrajdis tenante ĝin en sia mano. Li ĵetis la pilkon antaŭ si kaj rajdis post ĝi, batante ĝin forte, kiam li povis renkontiĝi kun ĝi, kaj tiam sekvis ĝin por bati ĝin denove ĝis lia manplato kaj la resto de lia korpo iĝis ŝvita pro la firma tenado de la bastono. Kiam Duban vidis ke la drogo jam estis penetrinta en la korpon de la reĝo, li ordonis ke la reĝo reiru al sia palaco kaj banu sin tuj. La reĝo reiris tuj kaj li ordonis ke la banejo estu purigita por li. Tio okazis, kaj dom-knaboj kaj sklavoj rapidis al li kaj preparis vestojn por li por surmeti. Li tiam eniris la banejon, lavis sin ĝisfunde kaj vestiĝis antaŭ ol li eliris, post kio li iris reen al sia palaco kaj endormiĝis.

Tiom pri li, sed pri Duban la saĝulo, li revenis kaj pasigis la nokton en sia domo, kaj matene li revenis peti permeson vidi la reĝon. Post permeso li eniris, kisis la teron antaŭ la reĝo kaj alparolis al li per tiuj versoj kiujn li kantis:

Virtoj estas noblaj kiam estas vi ilia mastro
Ĉar neniu povas preni al si belan ĉi-titolon.
Brilo el vizaĝo via disiradas kiel astro
de enuo pro negocoj ĝi tuj kaŭzas la abolon.
Via la vizaĝo lumos tutan vivon sen egalo,
sed ĝi ja sulkiĝos iom pro atako de la Tempo.
Sen avaro vi donacis al mi kvazaŭ pro regalo,
kiel pluvo portas bonon al la kampoj dum printempo.
Pro grandanimeco de vi, ne plu estas la kapitalo,
Sed de via altaj celoj vi baniĝis en la trempo.

Kiam Duban finis tiujn liniojn, la reĝo stariĝis kaj brakumis lin, antaŭ ol li sidigis lin apud si kaj prezentis lin per belaj honor-roboj. Tion li faris ĉar forlasante la banejojn li trarigardis sian korpon kaj trovis, je sia granda ĝojo kaj trankviliĝo, ke ĝi estis pura kaj arĝento-blanka, montrante neniun postsignon de lepro. Matene li iris al sia kortego kaj prenis sian sidlokon sur sia reĝa trono, dum la korteganoj kaj la oficistoj de la ŝtato ĉiuj antaŭstaris ĉe li, kaj tiam Duban alvenis. La reĝo leviĝis rapide por li kaj post kiam la saĝulo eksidis apud li, grandiozaj tabloj de manĝaĵoj estis preparitaj kaj li manĝis kun la reĝo kaj akompanis lin dum la resto de la tago. La reĝo tiam faris donacon al li de du mil dinaroj, krom la vestoj de honoro kaj aliaj donacoj, post kio li surĉevaligis lin sur sian propran ĉevalon.

Duban reiris hejmen, lasante la reĝon plenplena kun admiro por tio, kion li faris, kaj dirante: “Ĉi tiu homo traktis min eksteren ne uzante ajnan ŝmiraĵon. Je Dio, tiu estas lerteco de alta ordo! Li meritas donacojn kaj favorojn kaj mi ĉiam traktos lin kiel amikon kaj akompanaton.” La reĝo pasigis feliĉan nokton ĝojigis la sanecon de lia korpo kaj lian liberigon de la malsano. La venontan tagon, li eliris kaj sidiĝis sur sian tronon, dum liaj ŝtatoficistoj staris kaj la emiroj kaj veziroj sidiĝis dekstren kaj maldekstren de li. Li alvokis Duban, kiu eniris kaj kisis la teron antaŭ li, je kio la reĝo leviĝis, salutis lin, sidigis lin apud si kaj manĝis kun li. Li tiam prezentis lin kun pli da roboj de honoro kaj ankaŭ donacoj, kaj parolis kun li ĝis kiam noktiĝis, tiam li donis al li aliajn kvin vestojn de honoro kune kun mil dinarojn, post kio Duban iris dankeme hejmen.

La sekvan matenon, la reĝo venis al sia kortego, kie li estis ĉirkaŭita de siaj emiroj, veziroj kaj ĉambelanoj. Inter la veziroj estis malbela kaj malbonaŭgura viro, malmorala, avara kaj tiel envia, ke lin ekamis envio. Kiam tiu viro vidis, ke la reĝo prenis Duban kiel intimulon kaj rekompencis lin per favoroj, li fervoris kaj planis malutili al li. Ĉar, tiel la vortoj diras: “Neniu estas libera de envio” kaj “Maljusteco estas kaŝata en la animo; forto montras ĝin kaj malforto kaŝas ĝin.”

Ĉi tiu veziro alproksimiĝis al Reĝo Junan, kisis la teron antaŭ li kaj diris: “Reĝo de ĉi tiu epoko, mi kreskis ĉirkaŭita per via malavareco kaj mi havas iun gravan konsilon por vi. Se mi kaŝus ĝin de vi, mi ŝajnigus esti bastardo, sed se vi demandas, ke mi donu ĝin al vi, mi faros tion.” Junan estis perturbita de tio kaj diris: “Kia estas tiu konsilo de vi?” La veziro respondis: “Granda reĝo, estis dirajo de la antikvuloj, ke Tempo ne estas amiko al tiuj, kiuj ne observas la konsekvencojn de siaj agoj. Mi rimarkis, ke via majesto estas erare montranta favoron al malamiko, kiu provas detrui vian regnon. Vi traktis tiun viron kun grandanimeco kaj faris al li la plej grandan honoron, prenante lin kiel intimulon, tio estas io, kio plenigas min kun timo.”

Junan maltrankviliĝis; lia koloro ŝanĝiĝis kaj li demandis la veziron, pri kiu li estis parolanta. “Se vi estas dormanta, vekiĝu,” la veziro diris al li kaj daŭrigis: “Mi parolas pri saĝulo Duban.” “Damnon al vi,” ekkriis Junan. “Li estas mia amiko kaj la plej kara el l ahomoj al mi, ĉar li kuracis min per io, kion mi nur tenis en mia mano, de malsano kiun neniu alia kuracisto povus trakti. Iu kiel li ne troviĝas en ĉi tiu tempo aŭ en ĉi tiu mondo, de okcidento ĝis oriento. Vi povas akuzi lin, sed hodiaŭ mi atribuos al li pagon kaj kromsalajron, kun monata enspezo de mil dinaroj, dum eĉ se mi kundividus mian regnon kun li, tio estus tro malmulta. Mi pensas ke envio faris vin diri tion, kiu memorigas min pri la rakonto de Reĝo Sindbad.

Nun mateniĝis kaj tagiĝis kaj Ŝahrazad ĉesis rakonti, laŭ la permeso, kiun ŝi estis ricevinta.

< 3-a Nokto5-a Nokto >

Afiŝita en Arabaj Noktoj, Uncategorized | 2 komentoj

“Contactez-nous (en anglais)” !

Jen la plej bela maniero ekpartopreni la festadon de la 75-a datreveno de UN !

Karaj,

Unuiĝintaj Nacioj lanĉas tutmondan debaton pri la nuntempo kaj estonteco de UN – okaze de la 75-jara jubileo de la organizaĵo. Ĝi anoncis tion per nova retejo en siaj ses oficialaj lingvoj.  Ĉar la sekretariato laboras en du lingvoj – la angla kaj la franca – oni atendus, ke minimume tiuj du lingvoj estus uzataj por kunordigi la debaton.

Sed jen kuriozaĵo. Se vi turnas vin al la franclingva versio de la retejo (https://www.un.org/fr/un75), vi legos, supre dekstre, “Contactez-nous (en anglais)”.  Se UN volas engaĝi la mondon kaj jam en la komenco limigos sin al la angla lingvo (kontraŭ la propra lingva politiko, kaj kontraŭ ĉiuj normoj de inkluzivo), la rezultoj ne montriĝos tre inkluzivaj.

Ni petas vin – kaj precipe la franclingvanojn – rapide kaj trafe reagi, utiligante la paĝon “contactez-vous” por protesti kontraŭ tiu evidenta lingva diskriminacio.  Franclingvanoj nepre uzu la francan en via reago. Parolantoj de aliaj lingvoj uzu aŭ siajn lingvojn aŭ la franca.  Unuiĝintaj Nacioj apartenas al la tuta mondo, ne nur al anglalingvanoj. Ni malfermu UN al lingva diverseco! Ni forigu lingvan diskriminacion!

Cetere, ni jam sendis la unuan proteston. Aldonu vian voĉon. Ni vidu chu UN modifos la koncernan instrukcion…

Kaj bonvolu atentigi viajn geamikojn per sociaj medioj…

Humphrey Tonkin
President & University Professor of the Humanities, Emeritus

Afiŝita en KOMISIONO | Lasi respondon

La Angla – Kial Ne!

Karaj,
Okaze de la 14-jariĝo de la Monataj Esperantaj Prelegoj en la Irana Esperanto-Asocio, mi prezentis prelegon titolitan “La Angla, Kial ne!“.
Eble vi aŭdis, ke en Irano kelkfoje oni parolis kontraŭ la angla, kaj eĉ proponis anstataŭigi ĝin en la lernejoj kaj altlernejoj per la rusa aŭ/kaj la ĉina – aŭ eĉ internaciigi la persan!
Mi sendas PowerPoint-dosieron de mia prelego.
Dankon kaj estimon,
Amike kaj samideane
Ahmad Reza Mamduhi

Por elŝuti la dosieron bonvolu klaki sur la supran bildon aŭ sur le jenan ligilon:
https://mega.nz/#!BVwVwAAT!-t5bBAlTVbh9-y7VdVTjb9KqUlgRmeJ8hgmFDSdgTRc

Afiŝita en ایران​-Irano | Lasi respondon

Feliĉan novan jaron

Karaj geamikoj,Okaze de la juda novjaro mi deziras al ni ĉiuj sukceson, feliĉon, sanon kaj renoviĝon.En la pasinta jaro niaj ĉefaj atingoj:

1. Ni okazigis du sukcesajn kursojn (por komencantoj, instruita de Edad, kaj por progresantoj, de Doron). 
2. Ni organizis sukcesan jubilean Israelan Kongreson en Eilat kun rekorda nombro de eksterlandaj gastoj, kaj tri postkongresaj ekskursoj. 
3. Ni sukcesis plu eldoni nian altkvalitan bultenon, kun nova redaktoro – Mikaelo Lineckij.
4. Malgraŭ la drasta plialtiĝo de la UEA-kotizo, ni sukcesis reteni ĉiujn delegitojn kaj malaltigi la antaŭviditan falon en la individua UEA-membraro. Tion ni ŝuldas al la sindona ĉefdelegito Jehoshua Tileman
5. Malgraŭ pluraj juraj kaj burokrataj postuloj flanke de la Registristo, kiu daŭre tre severe kontrolas nin sekve de la denunca letero, ni sukcesis reakiri oficialan aprobon de bona mastrumado, ĉefe dank al la sindona laboro de nia kasisto Shlomo Shahar.
6. Reteni la regulan funkciadon de la Tel Aviva klubo, dank al ĝiaj grvidantoj, Michal kaj Eldad.

Por la venonta jaro ni jam havas plurajn gravajn planitajn projektojn:

— Malfermi komencantan kurson (instruota denove de Eldad)
— Organizi la 21-an Israelan Kongreson en Tel-Avivo. Sekve de intensa reklamado dum la someraj konferencoj (UK kaj BET) jam estas garantiita la partopreno de preskaŭ dek artistoj, kaj multaj eksterlandanoj plu interesiĝas. Ĝi jam havas apartan retpaĝon: http://esperanto.org..il/ik.html

Do, sukcesan jaron ankaŭ al Esperanto enlande kaj tutmonde,

Amri Wandel Prezidanto de ELI

Afiŝita en Uncategorized, יִשְׂרָאֵל-Israelo | 1 komento

Nova Komisiono de MONA

Mi ĝojas informi, ke en sia kunsido lastan sabaton (7/9/2019) la estraro de UEA unuanime aprobis la konsiston de la MONA-komisiono.

Prof. Amri Wandel
Scienca kaj Faka Agado, Meza Oriento kaj Norda Afriko
UEA

  • Keyhan Sayadpour – Irano (kunordiganto)
  • Annie Grente – Francio
  • Wael Almahdi – Barejno
  • Park Chung Kil – Kuvajto
  • Vasil Kadifeli – Turkujo
  • Murat Özdizdar – Turkujo
  • Stefan MacGill – Hungario
  • Hamzeh Shafiee – Irano
  • Prof. Amri Wandel – Israelo
Afiŝita en KOMISIONO, Uncategorized | Lasi respondon